“میم” دزدگیر ماشین رو میزنه : ۲۰ دقیقه زود رسیدیم مدوسا

گروه ۶نفری دختر و پسر جوان از جلومون رد میشن و “وی” نشون میدن و بعد از اون یک خانواده ۴نفره با مچبند سبز. میخندم طرف میم  : فک نکنم

از خیابان جم که پایین میایم صدای همهمه جمعیت-نه غزه نه لبنان…جانم فدای ایران- شنیده میشه و نزدیک ۷تیر میبینم که جمعیت راه افتادن :ووووااااووو میم…چقدر اومدن

همزمان با  بسیجی های کم سن و سالی که از اتوبوس پیاده میشن و هاج و واج جمعیت رو نگاه میکنن میرسیم با هفت تیر. وارد جمعیت که میشیم شال سبزم رو سر میکنم و روسری رو تو دستم میگیرم و همراه جمعیت فریاد میزنم : مرررگ بر روسیه

میم اشاره به پلاکارد سبزی-  امروز قدس تهران است -  که زن ۵۰ ساله ای جلومون بالا برده رو نشونم میده و فریاد میزنه : ننگ ما….ننگ ما…صدا و سیمای ما

بالای پل کریم خان توی لاین مخالف وانتی که پرچم انتفاضه رو بالا برده وایستاده و جوانی-ریشو، چاق، با پیرهن سفید- ایستاده و فریاد میکشه، شعارش بین هو کردن مردم گم میشه. بعد از چند دقیقه راننده وانت گاز میده و دور میشه. جمعیت خوشحال از این پیروزی کوچک فریاد شادی میزنن : فلسطین رو رها کن …. فکری به حال ما کن

از بالای تاج پل که نگاه میکنیم نه ابتدا و نه انتهای جمعیت رو نمیشه دید. عکاس جوانی که تو جمعیت میگرده از پشت سر به من میگه : دستت رو تکون نده یه لحظه میخوام عکس بگیرم

نزدیک ولیعصر که میرسیم صدای محو بلندگوها که آهنگی حماسی رو پخش میکنن به گوش میرسه. مردی که کنار میم راه میره میگه : دیسکو لبنان راه انداختن

دور میدان ولیعصر چند نفر مصرانه پوسترهای دفاع از فلسطین رو جلوشون گرفتن. یکیشون-مرد، جوان، تیپ کلاسیک بسیجی- داد میزنه : برین گمشین…تو روح موسوی

انگشتهای مزین(!) به روبان سبزم رو وی میکنم و وی میگیرم تو صورتش : مرگ بر دیکتاتور

خیز برمیداره طرفم، میم و یک پسر دیگه منو میکشن توی جمعیت و چند نفر دستشون رو به حالت تهدید میگیرن طرفش :هههوووووووووو

بسیجی کلاسیک از عکس العمل جمعیت جا میخوره و عقب میره.َ اول بلوار کشاورز یک دسته گارد از کنارمون رد میشن. صدای یکیشون رو واضح میشنوم : چنان زدمش که شَل بشه

بسیجیها مردم رو هل میدن طرف پیاده رو و پرچم بزرگ فلسطین رو باز میکنن. جمعیت ۲۰۰متر جلوتر از پیاده رو بیرون میان و به سمت مقابل خیابون میرن. زن چادری ای روی چمنها ایستاده و طرف ما فریاد میکشه : خفه شین

میزنم به میم : شرط میبندم معلم پرورشیه، خیلی دلش میخواد ما رو ببره دفتر مدرسه و ازمون تعهد بگیره

قبل از خیابان حجاب-چقدر این کلمه مهوعه- جمعیت ایستاده. نمیشه دید جلوتر چه خبره تا اینکه دود بلند میشه و فریاد : اشک آور زدن

سریع سیگار میگیرونم. پسری میاد طرفم و اشاره میکنه به چشمهای اشکبارش. روی پنجه بلند میشم و دود رو تو صورتش فوت میکنم. میم شیشه کوچیکی رو میگره طرفش : سرکه اس

صدای ا-ن از بلندگوها میاد :یک…فریب…تاریخی است. مردم زیر بلندگوها ایستادن و شعار میدن.

صفهای جلویی میشینن روی زمین. ۳۰ثانیه از نشستنمون نگذشته که ولوله میوفته توی جمعیت و مردم وحشتزده بلند میشن. وانتی که پشتش بلندگوست بدون توجه به جمعیت با بدون کم کردن سرعت میاد جلو و چند بسیجی مردم رو که هنوز تعادلشون برنگشته وحشیانه هل میدن. یک عده که کناره های پرچمی رو گرفتن میان وسط ما و دستور میدن :برین اونور

دختری میره جلوشون : شما برین اونور.

جمعیت طرفشون فریاد میزنن : ما اهل کوفه نیستیم…پول بگیریم بایستیم

نمیتونم چشم از پسر جوونی که ببینشون ایستاده و سعی میکنه به ما نگاه نکنه بردارم : میم…حتی دو نفرشونم شک کنن خوبه.

دوره اشون کردیم و درمقابل فریاد های مرگ بر اسراییل شون فریاد میکشیم : مرگ بر روسیه

پیرمردی که هنوز گیجه نگاه میکنه و لبخند میزنه : خب مرگ بر روسیه، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسراییل

میم و چند نفر دیگه با تاکید فریاد مزنن : مرگ بر روسیه

مردی که پشت سر من روی جدول ایستاده داد میگه : مرگ بر بیسواد

یکیشون تاب نمیاره و با چوب پرچم حمله میکنه. فریادها بلند میشه : وحشی…وحشی…وحشی

میم دستم رو میکشه :مدوس…دیگه برگردیم

بارون شدیدی شروع میشه.داریم برخلاف جمعیت نمازگزار به طرف میدون برمیگردیم. هرکدومشون یه زیرانداز یا یه صندلی تاشو دستشونه و شعار میدن. یه دختر چادری میره جلو یه دستشون و داد میزنه : پشت سرش میخواین نماز بخونین؟ نمازتون قبول نیس

- میم…اینا ۲۹تا روز قدس و ۲۹تا ۲۲بهمن و نمیدونم چند صدتا نماز جمعه وقت داشتن و هنوز هم تو شعار دادن هماهنگ نیستن

جمعیت پراکنده شده و هر چند لحظه یکبار کسی فریاد میکشه : یا حسین و اطرافیانش جواب میدن میرحسین

میم به مردی که کنار صندوق کمکهای نقدی برای مردم فلسطین ایستاده میگه : یه صندوقم برای مردم پامنار و جوادیه بذارین

سرش رو به حالت گم شو تکون میده : برو بینم…ماهواره پوش

سر خیابون ویلا میم دستم رو میکشه : مدوس تند کن

سرم رو عقب برمیگردونم و تقریبا صورتم میخوره به سینه بدون اتیکت یک گاردی. دندونامو رو هم فشار میدم:میییم پشت سرت رو…گاردیا

- دیدم…چرا هل میدی برادر من…دارم میرم دیگه

دست میم رو فشار میدم و همراه جمعیت وحشتزده میریم طرف کلیسا. وحشیانه فریاد میکشن : برین تو خیابون…بت میگم برو اونجا.

صدای چند جیغ و ضربه باتوم میشنوم. صدای آخری نزدیک و بلنده و همراهش صدای آخ میم…بدون اینکه سر برگردونم دست میم رو که بهت زده ایستاده میکشم. وسط خیابون دست میکشم پشتش : میم کجات بود؟…کمرت بود؟…بگو کجاته؟…زد به پات؟

هلم میده تو فرعی و میناله بدو. صورتش رو نگاه میکنم و دهنش رو که پر از خون شده : تو صورتت زد؟…دندونتو ببینم

-مدوس بدو

-پام درد میکنه نمیتونم

- همه انرژیتو جمع کن و بدو

از لحظه حمله شون مخاطب شعارها شده مجتبی و خا-منه ای

مردم به میم نگاه میکنن و من با دستهای لرزان تو جیبم دنبال دستمال میگردم. پیرمردی از کنارمون رد میشه : این افتخاره پسرم

دم یه کیوسک توی قائم مقام میاستم : وایستا میم…هنوز بند نیومده خونش…آقا آب معدنی نداری؟

-هیچی برام نمونده

التماس میکنم : هرچی داری بده آقا جون مادرت

خم میشه توی یخچالش و یه قوطی دلستر درمیاره. چند نفری میان طرفمون : چی شده؟ آقا دکترن

دکتر لب میم رو میکشه بالا. نگاهش میکنم : دکتر سوچور میخواد، نه؟

- آره یکی دوتا میخواد…لثه هاشم که هماتوم داده…چی شد؟

- باتومش رو مثل قنداق تفنگ کوبید تو دهنش

توی ماشین که میشینیم میم قوطی سرد رو میذاره رو لبش: میشه درباره بدن من یه جوری حرف بزنی بفهمم؟؟ سوچور چیه؟

-بخیه

دستهای وی گرفته و سبز تو تمام مطهری و مدرس از شیشه های ماشین بیرونن و بوق ادامه داره.

-میم…فک کنم امروز کلا ۵نفر زخمی شدن…یکیشونم تو بودی ماهواره پوش!

از یگان ویژه که از حالا تو ۷تیر وایستادن نمیترسم؟
میترسم
میرم

۸٫۳۰ جمعه بیست و هفت تیر ۱۳۸۸

شده انقدر ناراحت باشی که نتونی عصبانی شی؟

از دیشب انقدر ناراحتم که حتی نمیتونم عصبانی باشم از اینکه ۱ساعت و ۱۳ دقیقه قبل کیفم رو با ۳۱۲ تومن پول، عینک ورساچه م، کارت اعتباری و لوازم آرایش ازم دزدین.

حتی عصبانی نیستم از درد پام و صورتم که کشید به آسفالت. از اینکه این ماهم نمیتونم گوشیم رو عوض کنم. از اینکه کسی نیومد کمک…

ناراحتم…از دروغت دلم میگیره…نمیفهمی…

دلیل ترافیک غیرعادی همت رو خیلی زود میشه فهمید. اتوبوس اتوبوس اتوبوس طرفدارهای اهمدی نژاد. از بین های و هویشون به سختی صدای پیرمرد رو میشنوم : از کرج آوردتشون

-لشکرکشیه دیگه

سر تکون میده و دوباره خیره میشه به ماشینهای پایین پل. وسط پله ها هستم که یکی دست میذاره روی بوق و صدای کر کننده بوق اعتراض ماشینهای اطراف اتوبوسها بلند میشه. تند میکنم طرف ملاصدرا

 ———————————–

چراغ دوباره سبز میشه و ماشینها تکونی نمیخورن. راننده غرغری میکنه

مدوس: امروز زنجیره سبزه آقا

سر میچرخونه و منو نگاه میکنه. ۲۰۰تومنی رو میگیرم طرفش و توضیح میدم : طرفدارای موسوی جمع شدن. احتمالا از ونک بسته باشه.

نگاهش رو مچبند سبزم میمونه. زیادی خوشبینم یا اشتیاقی تو صداشه وقتی میگه : قابل نداره ؟

 ———————————————–

حدودا هم سن و سال خودمه . داره از طرف میدون میاد. نگاهش میکنم و دوست دارم ازش بپرسم جلوتر چه خبره. بجاش اون شروع میکنه : میتونم یه سوالی بپرسم؟

-خواهش میکنم

-این دستبندهای سبز چیه؟

انگار یکی از اصحاب کهف جلوم ایستاده باشه. براش توضیح میدم

-یکی اضافه دارین؟

میخوام بگم “نه” که میبینم نگاهش روی روبانیه که به دسته کیفم بستم. دسته جزوه هام رو میدم دستش و روبان رو باز میکنم و دور مچش میبندم

 ——————————————–

بین یک دنیا جوان و شعار و لبخند و سبز و مادر و گرما و پوستر و پیشانی بند به طرف تجریش میرم. یخ تنهایی لحظه های اول چه زود شکست. حالا بین اینهمه دوست چه راحت به شعارهای طنز میخندم و چه بلند فریاد میکشم : دروغگو…دروغگو

یک لحظه وایمیستم : جواب اینهمه شور رو قراره چه جوری بدن؟

سرم رو تکون میدم…نمیخوام فکر کنم. حواسم پرت میشه به بند سبز کفشهای دخترکی که کنارم راه میره

 ———————————————-

برای ۵امین بار مسیج رو میفرستم. “صنم” از در پاویون میاد تو : یه خبریه…اس ام اسها رو قطع کردن، میگن دم وزارت کشور بلوک سیمانی گذاشتن و گارد وایستاده

صورتم گر میگیره. زنگ میزنم، چرا وقتی قطع میکنم فقط کلمه “کودتا” تو یادم مونده… مثل یه لکه خون که رو مغزم افتاده باشه و بزرگ بشه.

صنم بازوم رو میکشه : چی گفت؟

مات نگاهش میکنم : خونریزی تو سی تی اسکن سفید دیده میشه؟

نگاهم میکنه : برو بخواب، من تایم تو رو وایمیستم

 ——————————————

با فشار گریه از خواب میپرم. لبه تخت میشینم و چند لحظه طول میکشه تا یادم بیاد این هول برای چیه. نگاه یه ساعت موبایل میکنم : ۲٫۳۰، هنوز خیلی زوده ولی… میرم طرف آشپزخونه و روی میز ناهارخوری بین غذاهای نیم خورده و بسته های نیم رها شده چیپس و ورقهای تاروت دنبال کنترل تلویزیون میگردم. پیداش نمیکنم. صندلی لاکی رو میکشم طرف تلویزیون و روش وایمیستم. شبکه خبر رو میگیرم. نگاهم به صفحه تلویزیونه و آنتن رو میچرخونم. دستم رو آنتن خشک شده. برای تشخیص خط قرمز جلوی عکسش احتیاج به تصویر واضحتری نیست. همون بالا خم میشم رو دست چپم و میزنم زیر گریه.

 ——————————————-

خوشحالم که کسی طبقه بالای تخت من نخوابیده. تخت از شدت هق هق من تکون میخوره و قیژ قیژ همیشگیش بلندتر از همیشه اس. صنم پتو رو از روی سرم کنار میزنه و میشینه لبه تخت. دست منو گرفته و هیچی نمیگه. مقنعه اش رو درمیاره و آروم میگه : بیا

 منو گوشه در حمام نگه میداره و از آشپزخونه دوتا صندلی میاره. دوتا سیگار آتیش میزنه و از حموم میره بیرون. لامپ مهتابی بین روشن موندن یا خاموش شدن مردد مونده، تو یه لحظه روشن شدنش میبینم که  با دوتا ماگ نسکافه برگشته. یکی رو میگیره طرفم : بخور

سر تکون میدم. حس میکنم دهن باز کنم بالا میارم

-         مدوس بخور

یه قلوپ میخورم :اه…صنم چقد شیرین کردی. (اشاره به سقف میکنم) این اعصابمو خورد کرد، میشه خاموشش کنی؟

تنها چیزی که میبینم نور گرد کوچکیه که هر چند لحظه یکبار قرمز میشه و تنها چیزی که میشم صدای نفسهاشه که هر چند لحظه یکبار تبدیل به آه عمیقی میشه

 ———————————————

بچه ها کم کم از راه میرسن. هدفون رو محکمتر تو گوشم فشار میدم تا صداشون رو نشنوم. “شهرام ناظری” توی گوشم میخونه : در بهار امیییییییید

روبان سبزی که دور لوله گاز آشپرخونه پیچده شده و پوستر که آبسردکن چسپبیده از فکرم بیرون نمیره. بلند میشم و میرم طرف آشپزخونه. همه دور میز نشستن. حنجره شهرام ناظری هم از پس این همه صدا برنمیاد. میشنوم : تقلب…تحصن…نتایج…زود…اشتباه…خودکار نامرئی…کد غلط…شعبه باطل شده…صفحه آخر شناسنامه ام…پاره

روبان رو باز میکنم و پوستر رو با یک حرکت میکنم. خوشحالم که کسی حواسش به من نیست. مریم در رو باز میکنه و مثل همیشه خنده شادش رو ول میده تو پاویون. جلوش وایستاده م و از بین پلکهام که به سختی باز میشن نگاهش میکنم…از هیچی خبر نداره. دستش رو دستگیره در مونده : چی شده؟ نگاه به پوستر و روبان دست من میکنه و دوباره میپرسه : چی شد؟ مگه نتایج رو گفتن؟

نمیدونم چرا دارم میخندم. دو قطره اشک از صورتش میاد پایین : باز هم؟

————————————–

۲۷ شهریور…برادر، خواهر، خاطرت هست؟